พักนี้มีเรื่องไม่สบายใจบ่อยๆ ไม่รู้เป็นอะไร
ทั้งที่เราพยายามอยู่ในส่วนของเรา
ในที่ในทางของเรา ยังไม่วาย
มีคนมาวุ่นวายกับเรา
ความสุขเล็กๆ ที่เคยมี
ก้อต้องกระทบกระเทือนไป
ดังนั้น  ช่วงนี้จึงเป็นอีกช่วงที่แสนเศร้า

เมื่อคืนก้อดันฝันร้าย
นี่ฉันจะไม่เหลือใครสักคนเลยเหรอ


เหงา...เหงา
บอกได้ตามตรงว่าฉันเหงามากๆ
ฉันต้องคอยปรับตัวกับอะไรรอบๆตัว
ที่มีแต่จะเปลี่ยนแปลงไป
คนที่สนิทๆกัน ก้อน้อยลงไปเรื่อยๆ
จริงอยู่ฉันอาจจะรู้จักคนมากมาย
อาจจะมีคนตั้งคำถามว่า
ฉันเหงาจริงเหรอ
เพราะฉันมีเพื่อนอยู่มากมาย
แต่ ณ เวลานี้
ไม่มีใครจะเป็นเพื่อนที่อยู่เคียงข้างเราตลอดไปได้
สิ่งที่เราโหยหา
คือ เวลา ที่อยากจะได้รับจาก
เพื่อนๆ หรือคนที่สนิทบ้าง
นานๆครั้งก้อยังดี
รู้ไหมว่า บางครั้งเวลาแค่น้อยนนิด
สักสองสามนาที ฉันไม่มีโอกาส
ที่จะได้รับจากเขาเลย

ฉันพยายามจะอยู่คนเดียวให้ได้ (อีกครั้ง)
ที่ใช้คำว่าอีกครั้ง เพราะชีวิตฉัน
ใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยวมาตลอด
พอมีเพื่อน มีคนสนิทเข้า
ความเหงาที่มีมันก้อลบเลือนไปหมด
จนกระทั่งความเหงามาเยือนอีกครั้ง
หลังจากที่เพื่อน คนสนิทของฉัน
ต่างทยอยไปมีคนรัก
วันเวลา ความรักที่เคยได้รับเหล่านั้น
ลดน้อยลงจนแทบไม่มีเหลือ
ฉันต้องกลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง
ซึ่งมันต่างจากครั้งแรก
เพราะครั้งแรกมันไม่เคยได้รับ
ความรู้สึกดี ๆ ความรักจากใคร (นอกจากพ่อแม่นะ)
จึงไม่ทำให้โหยหาอะไรให้มากมาย
แต่พอฉันได้รับความรัก ความรู้สึกดีๆ
สิ่งที่ทำให้ฉันยิ้ม หัวเราะ
อยู่ๆ วันนึงมันได้หายไป
ฉันเหมือนเสพติดความสุขเหล่านั้นเข้าไป
พอไม่มีมัน ฉันแทบบ้า
ฉันต้องพาชีวิตให้อยู่รอดไปวันๆ
โดยปราศจากสิ่งเหล่านั้น
ฉันต้องทุกข์ทรมานเมื่อขาดมันไป
ฉันยังคงจดจำกับความทรงจำดีๆเหล่านั้น
แต่หลายๆคนจะรู้ไหมว่ารู้สึกอย่างไร
จะแคร์มันไหม ถ้ารู้ว่าคนนี้แทบบ้า

เหนื่อยและเหงาเต็มที่
แบ่งเวลาที่เคยมีให้กันบ้างได้ไหม
สักนิด ช่วยต่อลมหายใจ

ขอบคุณบางคน
ที่เสียสละเวลา
แม้ในวันสำคัญที่คุณน่าจะอยู่กับครอบครัว
และลูกน้อยที่น่ารัก
วันนั้นเราไม่ได้โหยหาเพื่อให้เวลาแก่กัน
เพราะฉันก้อมีมารยาทพอที่จะรู้ว่า
เวลาไหนเหมาะสำหรับเป็นเวลลาของใคร
แต่ขอบคุณที่อุตส่าห์มอบเวลานั้นส่วนหนึ่งให้กับฉัน
ขอบคุณถ้อยคำดีที่ย้ำเตือนให้รู้ว่า
นาฬิกาให้ใครไปแล้วยังขอคืนได้
แต่เวลาให้ใครไปแล้วขอคืนไม่ได้
ฉันจะจำไว้....